MR BIG: miłość i granice. dziecko potrzebuje dwie rzeczy: miłość i granice. Mały człowiek potrzebuje wiedzieć, że rodzic jest tu dla niego i że może na niego liczyć w każdej chwili.
A dzieci najlepiej dzieci wychowuje się dobrym przykładem.
19 sierpień, 2009 o 14:16 Odpowiedz
Jak mądrze wychować dziecko?
buonasera30: Jak mądrze wychować dziecko?. Jak mądrze karać i nagradzać?
Naturalnie żadna skrajność nie jest dobra. Zbytni rygor wprowadzony przez rodziców prowadzi do zaburzeń, np. do nerwic, lękliwości, braku poczucia własnej wartości, agresji. Z kolei nagradzanie ponad miarę uczy m.in. egoizmu, lenistwa, niedzielenia się z innymi. Ogólna zasada mówi jednak, że należy dużo częściej nagradzać niż karać. Chwalenie, sprawianie dziecku przyjemności za określone czyny uczy je, jak powinno postępować, a przykre konsekwencje, dają mu jedynie informację, czego ma nie robić
Jaką formę powinny mieć kary i nagrody?
18 sierpień, 2009 o 20:11 Odpowiedz
moja: . Karą dla dziecka jest także przemilczenie "przeskrobanego" czynu. Nie trzeba bić ani krzyczeć. Na mnie bardzo działała też rozmowa wychowawcza. Kar nie powinno też być więcej, niż nagród, ale nie jestem zdania, że całkiem należy zrezygnować z nich. Trzeba z dzieckiem rozmawiać i jak najwięcej rzeczy tłumaczyć. Stawiać jasne granice oraz być konsekwentnym. To wskazówki, o których każdy wie. Wydaje mi się także, że dla rozwoju dziecka bardzo ważne jest posiadanie zwierząt. Uczą odpowiedzialności za siebie i innych, systematyczności, czułości i zainteresowania inną istotą. Stwarza też więcej sytuacji wychowawczych.
25 sierpień, 2009 o 22:14 Odpowiedz
25 sierpień, 2009 o 22:14 Odpowiedz
amarena: Dzieciaki. Dzisiejsze dzieci nie przypominaja nas, gdy bylismy dziecmi. Sama nie mam jeszcze dzieci, ale naogladam sie tego u siostry i kolezanek. Nie raz sie dziwie, jak one moga normalnie funkcjonowac z takimi dzieciakami... Skad ta cierpliwosc?
Np. co zrobic z dzieckiem, ktore rzuca sie po podlodze w supermarkecie, bo mama nie chce mu kupic wafelka? Zostawic w spokoju, kupic wafelka, zeby uspokoic dziecko, bo robi wstyd, a moze dac mu porzadnego klapsa?
Jak patrze na te dzieci, to czasem mam wrazenie, ze przechodza one okres dojrzewania o wiele wczesniej, niz od nas. Czasami jest to 7 lat! Przeciez mozna zwariowac majac siedmioletniego buntujacego sie czlowieka w domu...
Tak sobie mysle, czy kiedys w przyszlosci zdfecyduje sie na dziecko? Bo tak na prawde, ten straszny okres dojrzewania daje porzadnie w kosc.
Mialyscie jakies krytyczne sytuacje ze swoimi dziecmi? Jak sobie z tym radzilyscie?
26 sierpień, 2009 o 18:37 Odpowiedz
Np. co zrobic z dzieckiem, ktore rzuca sie po podlodze w supermarkecie, bo mama nie chce mu kupic wafelka? Zostawic w spokoju, kupic wafelka, zeby uspokoic dziecko, bo robi wstyd, a moze dac mu porzadnego klapsa?
Jak patrze na te dzieci, to czasem mam wrazenie, ze przechodza one okres dojrzewania o wiele wczesniej, niz od nas. Czasami jest to 7 lat! Przeciez mozna zwariowac majac siedmioletniego buntujacego sie czlowieka w domu...
Tak sobie mysle, czy kiedys w przyszlosci zdfecyduje sie na dziecko? Bo tak na prawde, ten straszny okres dojrzewania daje porzadnie w kosc.
Mialyscie jakies krytyczne sytuacje ze swoimi dziecmi? Jak sobie z tym radzilyscie?
26 sierpień, 2009 o 18:37 Odpowiedz
josai: Nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Zarówno kary jak i nagrody muszą być dostosowane do sytuacji i do osobowości dziecka. Im bardziej jest ono wrażliwe, tym subtelniejsze bodźce wystarczą. I tak na delikatnego malucha karząco podziała już pochmurne spojrzenie mamy, na bardziej przebojowego i energicznego zaś dopiero groźba wyłączenia telewizora czy czas dobranocki.
Pociecha zawsze powinna dokładnie wiedzieć, za co jest karana lub nagradzana. Dlatego trzeba wcześniej ustalić szczegółowe zasady, co jej wolno, a czego nie.
Konieczna jest także konsekwencja. Nie może być tak, że raz jakieś zachowanie jest karane, innym razem- nie. Rodzice muszą być jednomyślni. Jeśli tata ukarał, to mama nie może się temu w obecności dziecka przeciwstawiać.
21 wrzesień, 2009 o 19:08 Odpowiedz
Pociecha zawsze powinna dokładnie wiedzieć, za co jest karana lub nagradzana. Dlatego trzeba wcześniej ustalić szczegółowe zasady, co jej wolno, a czego nie.
Konieczna jest także konsekwencja. Nie może być tak, że raz jakieś zachowanie jest karane, innym razem- nie. Rodzice muszą być jednomyślni. Jeśli tata ukarał, to mama nie może się temu w obecności dziecka przeciwstawiać.
21 wrzesień, 2009 o 19:08 Odpowiedz
buonasera30: Co zrobić, gdy dziecko w sklepie rzuca się na ziemię?. Może się zarzyć, że nie uda ci się wytłumaczyć dziecku, zwłaszcza małemu, że na coś was nie stać. I momo twoich starań dziecko może gwałtownie zareagować, gdy będziesz próbowała mu czegoś odmówić, np. podczas zakupów w sklepie. Musisz być na to gotowa i wiedzieć, co zrobić w awaryjnej sytuacji. Dziecko może np. zacząć szaleć w hipermarkecie, bo czegoś nie chcesz mu kupić. Jak się wtedy zachować?
Nie szarp go, nie ciągnij na siłę do góry, absolutnie nie podnoś głosu. Emocje szybko opadną, gdy przez chwilę nic nie będziesz robić. Gdy pociecha się nieco uspokoi, dopiero wtedy zaczną do niej docierać rzeczowe argumenty.
Spróbuj odwrócić uwagę dziecka- możesz np. opowiedzieć mu zabawną historyjkę lub poprosić, by samo ci coś opowiedziało. Spróbuj znaleźć coś ciekawego w zasięgu wzroku dziecka i pokaż mu to.
Poproś, by dziecko pomogło ci zrobić zakupy- wytłumacz, że jego pomoc jest ci niezbędna. Dzięki temu szybciej skończycie i będziecie się mogli pobawić.
25 wrzesień, 2009 o 10:32 Odpowiedz
Nie szarp go, nie ciągnij na siłę do góry, absolutnie nie podnoś głosu. Emocje szybko opadną, gdy przez chwilę nic nie będziesz robić. Gdy pociecha się nieco uspokoi, dopiero wtedy zaczną do niej docierać rzeczowe argumenty.
Spróbuj odwrócić uwagę dziecka- możesz np. opowiedzieć mu zabawną historyjkę lub poprosić, by samo ci coś opowiedziało. Spróbuj znaleźć coś ciekawego w zasięgu wzroku dziecka i pokaż mu to.
Poproś, by dziecko pomogło ci zrobić zakupy- wytłumacz, że jego pomoc jest ci niezbędna. Dzięki temu szybciej skończycie i będziecie się mogli pobawić.
25 wrzesień, 2009 o 10:32 Odpowiedz
josai: Dzieci i pieniądze. Dla cztero-, pięciolatka pieniądz jest pojęciem abstrakcyjnym. Nie umie przeliczać zarobionych przez mamę i tatę pieniędzy na konkretne rzeczy. Przedszkolak ma też inna hierarchię wartości: dla niego tor wyścigowy jest ważniejszy niż nowe buty. Nie rozumie, dlaczego płacisz za coś, czego nie widać, np. rozmowy telefoniczne, w przeciwieństwie do pięknej zabawki.
Unikaj niekonkretnego ,,mamusia nie ma pieniążków''. Jak to nie ma, skoro właśnie wyjęła z bankomatu plik banknotów, za które można kupić najpiękniejszą lalkę! I na dodatek zaraz wydaje je na szampon i rajstopy. Dla malca to sygnał: mama oszukuje.
Dlatego gdy nie możesz lub nie chcesz kupić dziecku zabawki, o którą prosi, powiedz: ,,W tym tygodniu dostałeś książeczkę'' lub ,,Poczekajmy na wyjątkową okazję''. Nie będzie miało szczęśliwej miny, ale nie nabierze przekonania, że je zbywasz czy okłamujesz.
Od najmłodszych lat staraj się oswajać swoje dziecko z finansami. Sięgaj po książki, opowiadające o zakupach, zachęcaj do oglądania bajek np. o zachciankach małych misiów bohaterów filmu Misiowanki- dzięki nim malec zrozumie, dlaczego bywa smutny, gdy mama czegoś nie kupi i że wcale nie jest to takie straszne.
28 październik, 2009 o 10:48 Odpowiedz
Unikaj niekonkretnego ,,mamusia nie ma pieniążków''. Jak to nie ma, skoro właśnie wyjęła z bankomatu plik banknotów, za które można kupić najpiękniejszą lalkę! I na dodatek zaraz wydaje je na szampon i rajstopy. Dla malca to sygnał: mama oszukuje.
Dlatego gdy nie możesz lub nie chcesz kupić dziecku zabawki, o którą prosi, powiedz: ,,W tym tygodniu dostałeś książeczkę'' lub ,,Poczekajmy na wyjątkową okazję''. Nie będzie miało szczęśliwej miny, ale nie nabierze przekonania, że je zbywasz czy okłamujesz.
Od najmłodszych lat staraj się oswajać swoje dziecko z finansami. Sięgaj po książki, opowiadające o zakupach, zachęcaj do oglądania bajek np. o zachciankach małych misiów bohaterów filmu Misiowanki- dzięki nim malec zrozumie, dlaczego bywa smutny, gdy mama czegoś nie kupi i że wcale nie jest to takie straszne.
28 październik, 2009 o 10:48 Odpowiedz
Anonim: Dobra książka. Nie mam jeszcze dziecka ,ale polecam książkę w której znajdziesz wszystkie odpowiedzi na swoje pytania.„Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały
Jak słuchać, żeby do nas mówiły”
Autorzy: Adele Faber, Elaine Mazlish
Polecam uważam ,ze jest bardzo dobra. Trzymam kciuki i życzę miłej lektury
26 listopad, 2009 o 18:14 Odpowiedz
Jak słuchać, żeby do nas mówiły”
Autorzy: Adele Faber, Elaine Mazlish
Polecam uważam ,ze jest bardzo dobra. Trzymam kciuki i życzę miłej lektury
26 listopad, 2009 o 18:14 Odpowiedz
maga28: jak mądrze wychować dziecko. Mądre kary ,mądre nagrody i dużo rozmów .Mądra kara to kara dostosowana do przewinienia ,zgodnie z rada psychologa ,którą dostałam ,na określony jasno czas zbronić jednej lub kilku ulubionych rzeczy tak więc mój syn jeśli coś przeskrobie wie już ,że na tydzień ma zakaz korzystania z komputera ,czy też nie ogląda dobranocki i sam już po przewinieniu mówi mi co np.dziś na tydzień ma zakazane ,aż się poprawi,drugie to nagradzanie ,tu też należy zachować rozsądek drobne nagrody to dobre nagrody np.kilka złotych na słodycze czy tez jakis słodycz ,jakaś książka ,malowanka czy bajka,o i dużo rozmawiać i słuchać co dziecko mówi to droga do sukcesu trudna ale warto
26 listopad, 2009 o 22:20 Odpowiedz
26 listopad, 2009 o 22:20 Odpowiedz
Plasterek: psychologiczne formy pracy z bajką edukacyjną. Wypisaliście już praktycznie wszystko co chciałem dodać od siebie.
Jedną z rzeczy, którą dodałbym na pewno to - czytanie dziecku. A dokładnie bajki edukacyjne.
O bajkach edukacyjnych pod kątem psychologicznym (czyli jak je efektywnie wykorzystać) powstał bardzo ciekawy artykuł:
http://www.plasterek.pl/PsychologiczneFormyPracyZ.html
05 styczeń, 2010 o 14:21 Odpowiedz
Jedną z rzeczy, którą dodałbym na pewno to - czytanie dziecku. A dokładnie bajki edukacyjne.
O bajkach edukacyjnych pod kątem psychologicznym (czyli jak je efektywnie wykorzystać) powstał bardzo ciekawy artykuł:
http://www.plasterek.pl/PsychologiczneFormyPracyZ.html
05 styczeń, 2010 o 14:21 Odpowiedz
buonasera30: Dobre wychowanie. Rodzice powinni się cieszyć autorytetem. Trzeba go stale budować, m.in. będąc konsekwentnym w działaniu, nie zmieniając zdania pod wpływem nastroju i postępując na co dzień zgodnie z zasadami, których przestrzegania wymagamy od dziecka. Pamiętać musimy, że jest ono bardzo dobrym obserwatorem.
Nie wolno osłabiać autorytetu drugiego rodzica ani swojego. Dziecko powinno tak samo słuchać obojga rodziców. Dlatego mama nie może mówić: ,,nie słuchaj taty, bo on się na tym nie zna'' albo: ,,czekaj przyjdzie tata, to on ci pokaże''. W ten sposób umniejszamy swoją wartość. Kary i nagrody należy stosować jak najszybciej po stwierdzeniu, że się dziecku na pewno należą. Wtedy są najlepiej kojarzone z danym zachowaniem. Upewnijmy się tylko, że dziecko na pewno na nie zasłużyło. Dobrze byłoby też od razu dokładnie określić formę i czas trwania nagrody lub kary, np. ,,Możesz teraz iść do kolegi, ale wróć za dwie godziny'', ,,Dzisiaj nie wolno ci więcej siedzieć przy komputerze''.
11 marzec, 2010 o 13:55 Odpowiedz
Nie wolno osłabiać autorytetu drugiego rodzica ani swojego. Dziecko powinno tak samo słuchać obojga rodziców. Dlatego mama nie może mówić: ,,nie słuchaj taty, bo on się na tym nie zna'' albo: ,,czekaj przyjdzie tata, to on ci pokaże''. W ten sposób umniejszamy swoją wartość. Kary i nagrody należy stosować jak najszybciej po stwierdzeniu, że się dziecku na pewno należą. Wtedy są najlepiej kojarzone z danym zachowaniem. Upewnijmy się tylko, że dziecko na pewno na nie zasłużyło. Dobrze byłoby też od razu dokładnie określić formę i czas trwania nagrody lub kary, np. ,,Możesz teraz iść do kolegi, ale wróć za dwie godziny'', ,,Dzisiaj nie wolno ci więcej siedzieć przy komputerze''.
11 marzec, 2010 o 13:55 Odpowiedz