Moje dziecko ma ADHD
Przede wszystkim edukacja rodzicówJak pomóc dziecku?
Rodzic powinien przede wszystkim zdawać sobie sprawę z tego, że jego dziecko cierpi na zaburzenie, zapoznać się z przyczynami i konsekwencjami. Twierdzenie, że dziecko jest po prostu niegrzeczne i wprowadzanie nowych kar, może skutkować zaostrzeniem się objawów. Należy ograniczać ilość bodźców kierowanych do dziecka – angażować go w jedno zadanie na raz. Gdy dziecko wykazuje brak koncentracji, pozwolić mu na przerwę poprzez zajęcie się czymś innym.
Nadmierną potrzebę ruchu można spożytkować poprzez angażowanie dziecka w zajęcia wymagające aktywności. Jest to lepsze rozwiązanie niż zatrzymywanie go na siłę w miejscu. Wszystko to są jedynie wskazówki – podstawą jest zapoznanie się przez rodzica ze specyfiką zaburzenia, na które cierpi jego dziecko, zrozumienie mechanizmów nim rządzących, a potem cierpliwość i tolerancja.
Diagnoza
Zdiagnozowanie ADHD jest trudne i długotrwałe. Opiera się na wywiadach wśród nauczycieli i opiekunów, rozmowach z rodzicami i obserwacjach samego dziecka. Te ostatnie nie zawsze przynoszą rezultaty, ponieważ na występowanie ADHD wpływa otoczenie i specyficzne sytuacje. Dziecko nadaktywne w szkole i w domu niekoniecznie wykaże te same objawy u lekarza. Leczenie zaburzenia polega przede wszystkim na edukacji rodziców i nauczycieli jak postępować z dzieckiem, aby mu pomóc. Ponadto prowadzone są terapie rodzin oraz samych dzieci (indywidualne lub grupowe).
Leki
W trudniejszych przypadkach może być stosowane leczenie farmakologiczne. Leki podnoszą poziom substancji, których poziom jest obniżony w mózgu dziecka z ADHD, tj. dopaminy i noradrenaliny. Podniesienie ich poziomu łagodzi objawy ADHD. Dziecko przyjmujące leki będzie łatwiej się koncentrować, stanie się mniej impulsywne, zapanuje nad ruchliwością. Należy jednak pamiętać, że środki farmaceutyczne nie spowodują zaniknięcia zespołu nadpobudliwości, nie mają wpływu na wychowanie wyniesione przez dziecko z domu oraz inne zaburzenia psychiczne.
Dziecko z ADHD potrzebuje przede wszystkim świadomych, cierpliwych rodziców. Dlatego, zanim po raz kolejny skarcisz swoje dziecko, zastanów się czy jego nadmierna ruchliwość nie jest zaburzeniem, które należy zdiagnozować i odpowiednio leczyć.
