Adopcja
Dlaczego warto Rodzaje adopcji
Przysposobienie pełne jest stosowanym w Polsce rodzajem adopcji. Polega ono na wygaśnięciu wszelkich związków i zależności pomiędzy dzieckiem, a jego biologicznymi rodzicami i krewnymi.
Przysposobienie niepełne polega na zachowaniu więzi prawnych z rodziną biologiczną. Dziecko ma nowych rodziców adopcyjnych, ale utrzymuje więzi z pozostałymi krewnymi z rodziny biologicznej. Ten kontrowersyjny rodzaj adopcji jest stosowany tylko w szczególnych wypadkach.
Adopcja całkowita następuje wtedy, gdy rodzice biologiczni wyrzekną się dziecka przed sądem opiekuńczym zaraz po jego urodzeniu i zgodzą się na anonimowe przekazanie go nowej rodzinie.
Adopcja zagraniczna
Dziecko znajdujące się w polskim ośrodku adopcyjnym może zostać adoptowane przez rodzinę mieszkającą za granicą. Mogą być to ludzie zarówno z polskim obywatelstwem, jak i cudzoziemcy. Takie osoby w pierwszej kolejności muszą się starać o kwalifikacje w agencji adopcyjnej w swoim kraju zamieszkania. Agencja ta musi mieć podpisane stosowne umowy z Polską. Po przejściu kwalifikacji należy kontaktować się polskimi placówkami, które mogą prowadzić sprawy związane z adopcją zagraniczną. Są to następujące ośrodki:
- Katolicki Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy (tel.: 022 6182804)
- Publiczny Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy (tel.: 022 6220370)
- Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy Towarzystwa Przyjaciół Dzieci (tel.: 022 8262215), wszystkie w Warszawie.
Warunki adopcji
- Adoptować dziecko może para małżeńska lub osoba samotna.
- Różnica wieku między rodzicami a dzieckiem, nie powinna przekraczać 40 lat. Status materialny nie jest kwestią decydującą, ale w praktyce rodzice powinni być w stanie zapewnić dziecku dobre warunki, możliwość edukacji i leczenia w razie potrzeby.
- Adopcyjni rodzice nie mogą mieć nałogów.
- Ważną sprawą są też relacje pomiędzy małżonkami, ich motywacja do adopcji dziecka, jednomyślność i powody, dla których chcą przysposobić dziecko. Adopcja nie może być rodzajem „terapii” dla małżeństw, które uważają, że bezdzietność jest powodem kryzysu w ich związku. Małżeństwo musi być stabilne.
- Osoby pozostające w nieformalnych związkach nie mogą przysposobić dziecka (według polskiego prawa).
Kryteria te są sprawdzane po wyrażeniu chęci adopcji przez przyszłych rodziców. Są oni wielokrotnie zapraszani do ośrodka adopcyjnego na rozmowy i testy psychologiczne. Jeżeli przejdą je pomyślnie, przedstawiana jest im dokumentacja dotycząca wybranego dziecka, opinie psychologów i lekarzy. Następnie zostają zapoznani w dzieckiem, w towarzystwie opiekunów i psychologa. Aby dla dziecka zmiana opiekunów nie była zbyt szokująca, często początkowe spotkania odbywają się w domu dziecka, gdzie przyszli rodzice rozmawiają i bawią się z dzieckiem. Gdy sąd rodzinny odpowie pozytywnie na wniosek opiekuna prawnego o zmianę miejsca pobytu dziecka, rodzice adopcyjni mogą zabrać je do domu. Po zapoznaniu się sądu z całą dokumentacją dotyczącą dziecka i jego nowych rodziców, odbywa się rozprawa, na której wyrokiem sądu nowi opiekunowie stają się rodzicami dziecka w świetle prawa. Na uprawomocnienie orzeczenia czeka się 21 dni. Następnie rodzice mogą odebrać z Urzędu Stanu Cywilnego akt urodzenia dziecka, już z nowym nazwiskiem.
Procedury w różnych ośrodkach adopcyjnych mogą różnić się między sobą, zwłaszcza na etapie kwalifikacji przyszłych rodziców adopcyjnych. Chcąc uzyskać dokładne informacje o wymogach, które trzeba spełnić, najlepiej udać się bezpośrednio do ośrodka, z którego chcemy adoptować dziecko.
Gdzie się udać po więcej informacji?
Szczegółowych informacji dotyczących adopcji udzielają wszystkie ośrodki adopcyjno-opiekuńcze, które można znaleźć w większych miastach, na przykład:
- Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, ul. Szpitalna 5, Warszawa, tel.: 022 8262215
- Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy, ul. J. Piłsudzkiego 29, Kraków, tel.: 012 4222994
- Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy, ul. Katedralna 4, Wrocław, tel.: 071 3271103
Dlaczego warto
Adopcja dziecka jest szczytną decyzją. Wymaga dużej odwagi i konsekwencji, jest to bowiem decyzja na całe życie. Stanowi szansę dla opuszczonych dzieci na wychowanie w normalnej rodzinie. Często praktykowana jest przez pary starające się wiele lat bezskutecznie o własne dziecko, ale także przez osoby mające dzieci, ale pragnące uszczęśliwić jeszcze jedno, któremu los nie dał kochającej biologicznej rodziny.
Na co należy uważać
Dzieci opuszczone potrzebują bardzo dużo miłości. Często cierpią na chorobę sierocą, której skutki widać zarówno w płaszczyźnie fizycznej (osłabienie, niska waga ciała, niska odporność, zahamowanie rozwoju), jak i psychicznej (zaburzenie rozwoju psychoruchowego, trudności w nauce, zaburzenia emocji, płaczliwość, lęk, agresja, głód uczuć).
Pomimo długiej drogi, jaka muszą pokonać przyszli rodzice i trudności, jakie mogą napotkać, zawsze warto jest podjąć decyzję o adopcji. Opuszczone i nie znające miłości dziecko zyska kochającą rodzinę i szansę na rozwój w optymalnych dla niego warunkach. A rodzice – miłość dziecka i uśmiech na jego twarzy.
