Geneza astrologii
Geneza astrologiiAstrologia powstała z powodu potrzeb ludzi, którzy pragnęli poznać sens własnego istnienia na Ziemi. Dostarczała ona odpowiedzi na pytania o powstały na początku chaos i nie był to przypadek, że praktycznie wszystkie starożytne kultury uważały badanie gwiazd za ważne, nie mając wątpliwości o wpływie ciał niebieskich na ludzki los.
W przeszłości astrologię używano jako narzędzie umożliwiające kształcenie i karanie ludzi, starano się także znaleźć uniwersalny wzór współżycia w społeczeństwie. Przez astrologię dochodziło do składania strasznych ofiar z ludzi i zwierząt, które miały uspokoić gniew bogów i przywrócić kosmiczny ład. Astrologia przyczyniła się także do powstania struktury pierwszych form czczenia bogów – w niektórych kulturach byli oni bowiem ucieleśnieniem gwiazd niebieskich i wielkich sił natury.
Do dzisiaj wynalezienie dobrze nastawionego systemu astrologicznego przypisuje się starym Babilończykom. Od tamtej pory astrologia i jej studiowanie rozprzestrzeniło się po całej Azji i Europie, poczynając od Grecji. Europejczycy starali się uczynić z astrologii uznawaną naukę. W zasadzie ma ona swój udział również w historii – niektórzy sławni, średniowieczni astrologowie służyli monarchom, a ich poglądy opierające się na wiedzy o kosmosie wpływały na podejmowanie decyzji politycznych.
Pierwsi znani naukowcy europejscy oprócz badań zajmowali się także astrologią, która umożliwiła im łatwiejsze przeforsowanie teorii naukowych, mających czysto matematyczny charakter. Galileusz, Kopernik, Kepler, Tycho de Brahe i Isaac Newton, poza byciem sławnymi naukowcami swej doby, zajmowali się również astrologią i magią. Nie przypadkowo niektórzy z naukowców zostali skazani przez kościół katolicki na spalenie na stosie. Byli podejrzani bowiem, że oprócz metod i działań matematycznych oraz fizycznych, używają również białej i czarnej magii.
