Artykuł prasowy

Pink Floyd: The Wall i Szalona Kapela, czyli Filmowe dźwięki muzyki na Zone Europa

Pink Floyd: The Wall

Pink Floyd: The Wall (Pink Floyd The Wall)
Dramat muzyczny, Wielka Brytania, 1982, 92 min.

Reżyseria: Alan Parker
Obsada: Bob Geldof, Christine Hargreaves, James Laurenson, Eleanor David, Kevin McKeon, Bob Hoskins, David Bingham, Jenny Wright, Alex McAvoy, Ellis Dale, James Hazeldine, Ray Mort, Margery Mason, Robert Bridges, Michael Ensign
Emisja: 16.09.2010 godz. 22:10

Po sukcesie ponurego dramatu więziennego Midnight Express i efektownego musicalu Sława Alan Parker – angielski reżyser, scenarzysta i producent – sięga po jedną
z najsłynniejszych płyt w historii rocka. Album wydany w 1979 przez grupę Pink Floyd błyskawicznie stał się bestsellerem i lider zespołu, Roger Waters, postanowił przełożyć muzykę na język filmu. Sam odpowiadał za scenariusz i nie jest tajemnicą, że próbował mieć duży wpływ na ostateczny kształt obrazu, co owocowało licznymi konfliktami na planie.

Pink jest gwiazdą rocka. Jego kariera wydaje się znajdować w szczytowej fazie, jednak sam artysta jest tylko cieniem człowieka. Zamknięty w hotelowym pokoju, pogrążony w depresji i samotności Pink wspomina swoje życie. Seria sugestywnych retrospekcji przybliża jego dzieciństwo, relacje z nadopiekuńczą matką i śmierć ojca podczas II wojny światowej. Szczególnie bolesne okazują się wspomnienia szkolnego rygoru, a także nieudanego związku z kobietą, która odeszła z innym. Pink dryfuje na granicy snu i jawy, pogrążając się w autodestrukcji. Mur, który wybudował wokół siebie, okazuje się niemożliwy do przeskoczenia.

Obraz Alana Parkera to jeden z najbardziej wyrazistych filmów muzycznych. Niejednoznaczny gatunkowo, łączący elementy dramatu psychologicznego, rockowego musicalu i przypowiastki filozoficznej, wspartej niezwykłymi animacjami Gerarda Scarfe’a i tekstami piosenek Pink Floyd. Muzyka jest tu pełnoprawnym bohaterem, a nawet „organizatorem” narracji i wyznacznikiem rytmu montażowego. To przybliża dzieło Parkera do formuły teledysku, lecz twórcy – tak reżyser, jak i Waters – uniknęli przesadnego fragmentaryzmu. Mimo feerii obrazów, halucynacji bohatera pomieszanych z rzeczywistością, psychodelicznych wstawek animowanych i ciągłych retrospekcji świat Pinka jest wiarygodny. Chaos w głowie, osamotnienie, pułapka sławy i introwertyzmu znajdują swój ekwiwalent wizualny, czyniąc z filmu Parkera przygnębiający dramat egzystencjalny. Praktycznie pozbawiony dialogów obraz niesie duży ładunek emocjonalny, porusza problemy ważkie dla współczesnego społeczeństwa: temat wyobcowania, indoktrynacji w szkole i życiu społecznym czy totalitaryzmu, uosabianego nie tylko z wojenną pożogą. Perfekcyjne połączenie obrazu i dźwięku wsparte przejmującą kreacją Boba Geldofa.

Dwie nagrody BAFTA.

Szalona kapela (Still Crazy)
Komedia muzyczna, Wielka Brytania, 1998, 92 min.

Reżyseria: Brian Gibson
Obsada: Stephen Rea, Billy Connolly, Jimmy Nail, Timothy Spall, Bill Nighy, Juliet Aubrey, Helena Bergström, Bruce Robinson, Hans Matheson, Rachael Stirling, Phil Daniels, Philip Davis, Frances Barber, Zoë Ball, Virginia Clay
Emisja: 17.09.2010 godz. 21:55; 26.09.2010 godz. 22:00.

Brian Gibson to twórca doświadczony w realizacji projektów filmowych ściśle związanych z muzyką i jej największymi twórcami. Wychodząc od dokumentu, kręci na początku lat 90. fabularne biografie Tiny Turner i tancerki Josephine Baker, pokazując show-biznes od kulis. Szalona kapela to film o fikcyjnym zespole rockowym, który po latach pragnie wrócić na szczyt, a jednocześnie doskonały przykład brytyjskiego poczucia humoru.

W latach 70. zespół Strange Fruit osiągnął, ciężko wypracowany, sukces. Niestety kariera została raptownie przerwana. Mija 20 lat. Grający kiedyś na klawiszach Tony wpada, wraz z byłą menedżerką Karen, na pomysł reaktywowania grupy. Zadanie okazuje się niełatwe. Dawni członkowie zadziornego rockowego bandu osiedli na laurach. Jeden został dekarzem, drugi pomaga w ogrodzie swojej matki, trzeci od lat udaje, że z powodzeniem kontynuuje karierę solową. Z trudem dochodzi do pierwszych prób i efekty nie są powalające. Strange Fruit zatrudniają więc nowego, młodego basistę i wyruszają w małą trasę koncertową po Beneluksie. Nie wszystko pójdzie po myśli członków zespołu.

Szalona kapela to bezpretensjonalna komedia z glam rockową muzyką. Reżyser Brian Gibson zatrudnił znakomitych, doświadczonych scenarzystów -  Dicka Clementa i Iana La Frenaisa. Dialogi są ozdobą filmu, a akcja toczy się wartko, nie gubiąc na szczęście subtelniejszych tonów. Elementy komediowe przeplatane są często gorzkimi refleksami na temat życia, przyjaźni, przemijającego czasu. Odpowiedni balans między tym, co śmieszne a tym, co poważne to również zasługa aktorstwa i angielskiego „sznytu”. Postacie, także drugoplanowe, wypadają autentycznie, widać, że reżyser z sympatią traktuje bohaterów. Połączenie ciepłej, często nostalgicznej tonacji filmu z delikatną ironią i humorem powoduje, iż komedię Gibsona ogląda się znakomicie. Krytyka wskazywała na inspiracje głośnym obrazem Roba Reinera Oto Spinal Tap, a widzowie polubili ścieżkę dźwiękową z utworami Spandau Ballet, Foreigner czy Electric Light Orchestra.

Dwie nominacje do Złotych Globów oraz dwie nagrody brytyjskiego „Evening Standard” (w tym za stylowe zdjęcia Ashley Rowe).


Szczegółowe informacje
Informacje dotyczące pełnej oferty programowej Zone Europa znajdą Państwo w majowej ramówce kanału.

Zapraszamy również na stronę www.pl.zoneeuropa.tv.

Użytkowników Facebooka zapraszamy do profilu Zone Europa
z codziennym serwisem informacyjnym o programie: http://www.facebook.com/profile.php?id=100000049069525#/pages/Zone-Europa/222408928181?ref=nf